"Da kan toch ok gewoon nakend?"

uit: de gluurbuur, Rembo&Rembo


De lessen van Geeske Walsema deze periode dienden ter technische ondersteuning van het project. We hebben verschillende experimenten gedaan in de grafiekwerkplaats, en hebben zo kennis gemaakt met monoprinten, linoleumsnede, etsen etc.
(dit beeldmateriaal volgt nog)

Ook hebben we drie lessen besteed aan modeltekenen.
Hier een overzicht van deze lessen.

twee-en-half-dimensionaal

Een van de opdrachten binnen het project Ottavia was 'iets met 3d'. In de uitleg die we kregen van Sander kwam dit neer op een decorstuk, in de breedste zin van het woord.
Het geen dat je maakte kon gebruik worden als theaterdecor, misschien wel een achtergrond zijn voor een animatiefilm, mocht groot worden, maar ook in miniatuur.
Omdat een decorstuk meestal maar van één kant bekeken wordt - vanuit de zaal - kwam de term 'twee-en-half-dimensionaal' naar boven. Wel ruimtelijk, maar het hoeft bijvoorbeeld geen achterkant te hebben.

Tijdens de eerste les moesten we een klein stukje bouwen uit onze stad, of aan de hand van het verhaal. Door dit te fotograferen krijgt het zeer beperkte materiaal dat voor handen lag een heel andere functie.

Hier wat resultaten van deze eerste poging met papieren trappetjes en touwtjes:









Ik heb nog wat foto's gemaakt van deze en ander bouwwerkjes. Vervolgens heb ik ze gebruikt voor wat schetsen; hoe teken je een loopbrug met perspectief etc.

Ook heb ik wat schetsen omgezet in 3-d: ik had wat hangende tentjes getekend en Sander was eigenlijk wel benieuwd hoe deze er dan in het echt uit zouden zien. Ik ben meteen aan de slag gegaan met karton, ijzerdraad, satéprikkers en kalkpapier...

van 2-D naar 3-D:













Volgende - en laatste vraag-, waar ga je deze foto's/decors voor gebruiken?
De foto's van de hangende hutjes hadden naar mijn mening wel een bepaalde sfeer, ze vertelden wel iets, maar niet het hele verhaal. Aan de foto's kon nog makkelijk iets toegevoegd worden, tekst bijvoorbeeld. Een bruikbare achtergrond voor een affiche of boekomslag dus! Ik ben vervolgens een beetje gaan spelen met tekst in het beeld, zie hier onder. Sander kwam nog met het idee om de hutjes te fotograferen voor een (getekende) achtergrond, om het beeld zo nog een beetje extra diepte te geven.

Supermarkt aan een touwtje

inkt, tekenpen, houtskool, oude monoprints

Ottavia

Voor deze periode, nummer 4 alweer, en daarmee de laatste voor dit jaar, zijn we bezig met een Project, dat alle vakken min of meer laat overlappen. Het thema is 'De Stad', - en dus ook de ontdekking, reizen, hoe je er naar kijkt (als toevallige voorbijganger? Als bewoner? etc.)
We kregen vijf verhalen uitgereikt uit het boek 'De Onzichtbare Steden' van Italo Cavallo.
Mijn keuze ging uit naar het verhaal 'Ottavia', of wel: de spinnenweb stad.
Het verhaal volgt nog!

Hierbij een synopsis, die we moesten schrijven om het verhaal vervolgens te kunnen verbeelden.
Mijn interpretatie van het verhaal:

Bij het lezen van de vijf verhalen was dit degene waarbij ik me meteen van alles voor begon te stellen. Ik zag een soort bouwval voor me, hangend tussen twee bergtoppen, schommelend, piepend en krakend, van netten, en half vergaan hout. Zachtjes deinend door de wind, waardoor de kettingen een klingelend geluid maakten.

Ik begon me af te vragen hoe de infrastructuur in elkaar zat, hoe de mensen zich verplaatsten over loopbruggetjes, touwladders, met kabelbanen, mandjes naar elkaar stuurden met behulp van katrollen.
Hoe gaan de alledaagse dingen in deze stad? Zitten mensen op schommels als ze een biertje op het terras drinken? Hoe laat je de hond uit in zo’n hangende stad?

Zullen de mensen ook fietsen? En zo ja, hoe leren ze dat aan de kinderen? Zitten die dan aan een tuigje, zodat ze niet de afgrond in storten?

Zijn de mensen die er wonen extra voorzichtig? Of lopen ze gewoon als olifanten door een porseleinkast? En zouden ze misschien ook hoogtevrees hebben...?